Wie wat wil moet....

Het gezegde Wie mooi wil zijn moet pijn lijden kent iedereen. Ik zeg dit wel eens tegen mijn jongste dochter Evi wanneer ik haar krullende haren aan het borstelen ben en maar niet door die vervelende klitten heen kom. Het liefst gilt ze de boel bij elkaar en rent ze bij mij vandaan waardoor ik iets te vaak opper: ‘Wie mooi wil zijn moet pijn lijden’. Toch het is zo waar als een koe. Het lukt mij immers nog steeds niet om de klitten er pijnloos uit te borstelen. Dus geef ik haar vaak de keuze: ‘Als ik stop met kammen ga je met een gekke bos haren naar school of ik kam door en je ziet er weer prachtig uit’. Een enkele keer kiest ze voor de eerste optie. Wat ik stiekem best dapper vind, maar meestal kiest ze voor de laatste optie. Even door de pijn heen en ze ziet er weer uit om door een ringetje te halen.

 

Maar niet alleen voor degene die mooi wil zijn geldt dat je pijn moet lijden. Ook voor de mensen die verandering willen geldt dat je pijn moet lijden. Misschien is pijn lijden wat overdreven, maar opofferingen en keuzes maken horen daar zeker bij. Deze keuzes en opofferingen kunnen pijn doen aan het hoofd en hart. Dat klinkt ernstiger dan dat het is. Als je eenmaal weet wat je wilt, maak je deze opofferingen en keuzes met veel plezier zodat je daar komt waar je heen wilt.  Je weet welke dromen je wilt waarmaken en bepaalt aan de hand daarvan je doelen. Op het moment dat je je doel voor ogen hebt, weet je welke keuzes en opofferingen je moet maken om daar te komen. En zo geldt dat ook voor ons.

 

Toen wij besloten hadden om deze stap te gaan maken, wisten wij al snel dat wij een paar lastige keuzes zouden moeten maken om onze dromen waar te kunnen maken.
De hypotheekadviseurs adviseerden ons zeer gelijkgestemd dat het toch wel belangrijk voor de bank zou zijn om alvast een baan in Overijssel te hebben. De bank zou nog wel eens bij een hypotheek aanvraag kunnen vallen over het feit dat Ivo op dat moment nog een baan in Heerhugowaard had. Ik daarentegen kan vanuit huis werken, dus dat zou geen problemen opleveren. De keuze was daardoor snel gemaakt. Er zou als eerst een baan in het Oosten gevonden moeten worden.

 

Na een half jaar zoeken, meerdere gesprekken en een lockdown tussendoor heeft hij inmiddels een baan gevonden. Ivo’s nieuwe baan is daar terwijl wij hier nog wonen. Dus zit hij nu voor onbepaalde tijd doordeweeks in een vakantiehuisje in Markelo. Mijn ouders hebben daar al jaren een chaletje. Voor ons was het daarom een logische keuze dat hij daar doordeweeks zou gaan vertoeven. Hij zit nu ook dichterbij het vuur. Dit is erg handig voor het moment dat de huizenjacht echt gaat starten. Met de snelheid waarop de huizen nu als warme broodjes verkocht worden moet je snel kunnen handelen. Ver weg wonen is dan wel een handicap. Deze keuze zorgt er wel voor dat de tijd met elkaar als gezin opofferen voor de keuze die wij gemaakt hebben en dat doet ons toch wel een beetje pijn.

 

 

Nu zit ik dus doordeweeks zonder mijn man. Naast het gemis van de persoon die altijd aan mijn zijde staat, is het ook best intensief met een bijna fulltime job, twee kids en een huishouden. Maar ach, er zijn ergere dingen en ik red mij wel. Om het luchtig te houden bekijk ik de situatie graag vanaf de andere kant. De kant van mijn kinderen. Voor de kinderen en de hond is het namelijk nog veel intensiever. Zij zitten immers de hele week alléén met hun moeder (en vrouwtjesbaas) opgescheept. Voor hen moet het toch wel het zwaarste zijn.

Reactie schrijven

Commentaren: 0