Daar zijn we dan..!

Daar zitten wij dan. In ons nieuwe huis in Hengevelde. Nu net een week geleden zijn wij verhuisd. Om precies te zijn 1 week en 3 dagen. Dit is het eerste blog dat ik schrijf vanuit ons kantoor. Je zou zeggen dat we na zo’n verhuizing in rustiger vaarwater zouden moeten komen, maar niets is minder waar. Het is huis is gelukkig grotendeels af. Zo hebben wij het aangekocht, dus in dat opzicht hoeven wij daar weinig aan te doen. Niet alles is onze smaak, maar dat geeft niet. Eventuele aanpassingen komen wel op een later moment. Wellicht zelfs over een aantal jaar pas. Dat is allemaal niet zo belangrijk. Wel moeten nu nog de kamers van de meiden in orde gemaakt worden. Doordat er een zeer korte periode op het bezichtigen van het huis zat en de verhuizing hebben wij nog geen tijd gehad voor geklus. Wij zijn nu nog volop aan het werk om de kamers van de meiden af te krijgen en bezig om alle spullen vanuit de verhuisdozen een plekje te geven. Dit is overigens de eerste keer dat wij het klussen volledig zelf moeten doen, zonder hulp van onze familie die ons door eerdere klusperiodes heen hebben gesleept. Met onze beide linkerhandjes lukt het aardig, maar ik mis de wijze adviezen en gezelligheid. 

 

Zoals ik al benoemde is de tijd tussen de bezichtiging en de verhuizing vrij kort op elkaar geweest. Toen wij de meiden in september 2020 vertelden dat wij een verhuizing naar het Oosten des lands in de planning hadden staan, kwam Sterre met de begrijpelijke vraag of het dan wel mogelijk zou zijn om met de start van het nieuwe schooljaar te kunnen starten op de nieuwe school. Het leek haar gemakkelijker om tegelijkertijd met haar klas te kunnen starten omdat dan de groepjes nog niet volledig gevormd zouden zijn. Ik heb haar toen gezegd dat ik het niet kon beloven, maar wel ons best zouden gaan doen. In deze huizenmarkt was ik namelijk niet in staat om ook maar enige beloftes te kunnen maken. Maar onze stinkende best hebben we gedaan! We hebben gezocht en bezichtigd als een malle. Dat de verhuizing erop zit voor het nieuwe schooljaar mag dan ook wel een wonder genoemd worden. Dat voelt wel als een kleine overwinning kan ik vertellen.

 

Toevalligerwijs heeft de verhuizing geheel plaats gevonden tijdens onze vakantie, die wij al eerder dit jaar ingepland hadden. Werkelijk op vakantie gaan zat er niet echt in dit jaar, maar een paar weken vrij hebben in de zomervakantie was meer dan welkom. Door de verhuizing hebben we echt niet echt vakantie gehad, maar dat wij niet een verhuizing tussendoor hebben moeten doen heeft ontzettend gescheeld in het kunnen behouden van onze energie.

 

Hierbij een kleine impressie van de afgelopen periode: Op 11 juni vond de bezichtiging plaats. Op 14 juni hebben wij het bod uitgebracht en te horen gekregen dat wij de gelukkigen zijn geworden. Vanaf dat moment zaten wij weer in een andere rollercoaster als in de periode daarvoor tijdens de zoektocht naar een huis. Hypotheek rond krijgen in een zeer korte tijd was stap 1 wat vooral bij mij voor behoorlijke zenuwen gezorgd heeft. Daarna volgde nog de verkoop van ons eigen huis (waar ik later nog weer op terug zal komen), spullen inpakken en verhuizen. Op valreep wegens de op dat moment aankomende zomervakantie heb ik de meiden nog in en uitgeschreven op school. Ik was nog zo bezig met het rondkrijgen van de hypotheek dat ik daar niet bij stilgestaan had. Gelukkig net op tijd. Ook voor alle sporten die de meiden beoefenden moest er een mailtje uit met de mededeling dat zij uitgeschreven moesten worden. Ondertussen heb ik meerdere dagen het huis aan kant moeten houden voor de vele bezichtigingen voor de verkoop van de woning. De tijd voor een heus afscheidsfeestje zat er helaas niet in. Nu ik daar op terug kan kijken, vraag ik mij af hoe ik alle balletjes omhoog heb kunnen houden. Als je er middenin zit heb je gelukkig minder in gaten om hoeveel balletjes het gaat en doe je wat nodig is om daar te komen waar je heen wilt.

 

 

Mijn tijd om te werken aan mijn blog was dus beperkt, maar vooral mijn concentratie verzetten om iets zinnigs op papier te zetten was nagenoeg nihil. Het was dus even stil rondom mijn blog. Nu de verhuizing er dus op zit begint het verhaal pas echt. Wij zijn hierheen gekomen met een idee. Het idee van een vrijer leven. Uit de ratrace stappen. Nu echter, zitten wij nog midden in die ratrace. Ik voel mij werkelijk een race rat. Waar ik mij had voorgenomen om meer op fiets te springen, heeft mijn mini coopertje uit 2005 meer kilometers gemaakt dan in de afgelopen jaren en zitten mijn weekenden voller als daarvoor. Ik geloof dat wij hier ‘even’ doorheen moeten. Ik kan nu in ieder geval weer wat rustiger nadenken en de concentratie om wat zinnigs op papier te zetten begint weer terug te komen. Dat het zinnig is hoop ik tenminste maar. Er zal de aankomende tijd genoeg te schrijven zijn over de weg die wij afleggen om uit die ratrace te kunnen stappen. Ik zal snel terugkomen op het onderwerp van een eerder blog, namelijk de aankoop van het huis en verkoop van ons huis en de daarbij behorende overwaarde die wij willen inzetten om o.a. te kunnen doen waarom wij deze stap genomen hebben. Ups maar ook zeker de downs zal ik beschrijven. Het leven gaat tenslotte niet enkel maar over roosjes…..