Hoe gaat het nu?

Eindelijk weer eens tijd voor een blog. Dat is al veelte lang geleden. Inmiddels zitten wij alweer ruim 3 maanden in het Oosten. Missen wij Krommenie? Nee, dat niet. Wel heeft Krommenie een speciaal plekje in ons hart. Eerlijk gezegd denk ik dat ik overal wel kan wonen. Ik begin zelfs steeds meer te denken dat een plekje in de zon, zoals Spanje of Italië ook wel mijn ding zou kunnen zijn. Nu steeds meer digitaal gedaan kan worden zie ik het steeds meer zitten om op den duur locatie onafhankelijk te gaan werken. Het maakt dan niet uit waar je bent. Je kan altijd werken. Maar voor nu zitten wij goed in Hengevelde.

 

Hier in Hengevelde voelt het namelijk goed. De kinderen krijgen het steeds meer naar het zin. Evi begint zelfs al een Twentse tongval te ontwikkelen. De rust hier in het dorp bevalt goed. De jachtigheid die wij als eerst ervaarden begint langzaam weg te ebben. Het zijn de kleine dingen die nu opvallen en wat ons blij maakt. Een goed voorbeeld is dan toch wel de stilte. En dan heb ik het niet alleen over de stilte die er nu is omdat er geen laag vliegende vliegtuigen  over vliegen en geen drukke weg naast het huis loopt. Ook de rust van het dorp, de natuur en de gemoedelijke sfeer ervaren wij als zeer prettig.  En die sterrenhemel! Wauw! Die kan ik nu eindelijk goed bekijken.

 

Het inburgeringsproces verloopt ook best goed. Kortgeleden hebben wij kennisgemaakt met Carnaval. Carnaval kennen wij niet vanuit het Westen. Het feest wordt inmiddels wel gevierd op de meeste basisscholen, maar met de traditie waren wij niet bekend. Afgelopen maand hebben wij dan ook een vuurdoop wat betreft Carnaval gehad, want een buurman uit onze straat is verkozen tot Prins Carnaval. Dit heeft geresulteerd in een onverwachts buurtfeest. Ook heeft onze straat voor een jaar een nieuwe straatnaam gekregen namelijk de Prins Philipstraat de 1ste. Ik hoop dat onze postbode het nog allemaal snapt.

 

Het grootste kluswerk in huis is gedaan. Er liggen nog kleine dingen, maar dat komt in de loop van de tijd wel. Ik werk momenteel nog steeds in Amsterdam en ga daar ongeveer 3 keer in de maand naar toe. Per 31 januari eindigt mijn contract. Ik heb mijn contract op 1 juli al officieel opgezegd, maar omdat er nog geen nieuwe collega aangenomen was en ik werk met een kwetsbare doelgroep, heb ik aangeboden om langer in dienst te blijven voor 20 uur (i.p.v. 28 uur+ ) zodat ik mijn collega’s nog wat langer kan ondersteunen. Begin november is een nieuwe collega gestart en kan ik langzaam aan gaan afbouwen. Ik heb in geen jaren meer zo weinig gewerkt en ik vind het erg fijn. We hebben nu de tijd gevonden om te gaan doen wat wij echt leuk vinden. En dat is voor mij het starten van mijn eigen coaching praktijk. Daar ben ik inmiddels erg druk mee. Ik moet nu dan ook opletten dat ik niet al mijn tijd besteedt hieraan, maar ook nog tijd aan mijzelf besteedt door bijvoorbeeld te gaan sporten, wandelen of gewoon even een bakkie koffiedrinken met de buren.

 

 

De keuze om hierheen te verhuizen blijkt nog steeds een goede keuze te zijn. Het neemt niet weg dat het ook wel erg spannend was en nog steeds wel spannend is. Wij werken er in elk geval keihard aan om te zorgen dat het voor ons hele gezin goed is. Er zal wel wat tijd overheen gaan voordat we volledig ingeburgerd zijn, maar dat geeft niet. We hebben de tijd.